Kristján Þorkelsson í Netheimum

Útför frá Kópavogskirkju

2007-11-28T12:27:00.000-08:00

Jarðaför pabba var látlaus og falleg. Á meðan kirkjugestir komu sér fyrir lék Sigurður Flosason á saxófón lög frá liðinni öld. Í byrjun athafnarinnar blés hann fallega í saxófóninn í Litáníu Shuberts og tónarnir flutu létt og fallega í yfirrödd yfir orgelinu. Karlakórinn fóstbræður söng og einsöngvari var Diddú uppáhaldssöngkona pabba. Fjöldi fólks fylgdi honum síðasta spölinn og Sr. Örn Bárður Jónsson jarðsöng. Athöfnin var lífleg og í anda pabba. Kirkjugestir voru sérstaklega beðnir um að taka undir almennan sálmasöng. Söngurinn ómaði um alla kirkju í sálmunum "Hærra minn Guð til þín" og síðan í lokin í kvæði Jónasar Hallgrímssonar "Alt eins og blómstrið eina." Karlakórinn Fóstbræður söng lagið "Lindin tær" eftir Bjarka Árnason frá Siglufirði. Lagið var sérstaklega útsett af Steingrími Þórhallssyni organista í Neskirkju og var sérlega vel flutt. Í lokin hljómaði síðan lagið "Nú vagga sér bárur" eftir Sr. Bjarna Þorsteinsson. Ólafur Haukur vinur pabba frá Siglufirði "...minnist hans á leiksviði í Stykkishólmi þar sem hann söng tvísöng með prýðisgóðum raddmanni, Guðna Friðrikssyni. Þeir sungu lag séra Bjarna Þorsteinssonar, Nú vagga sér bárur, lag sem tjáir betur en nokkur orð lognværa kvöldblíðuna á siglfirsku sumri. " (Mbl., 6. desember 2007, bls. 34). Karlakórinn söng létt með í laginu og allt var þetta svo fallegt og líflegt. Erfidrykkja var haldin í Skútunni Hólshrauni og komu um 170 manns í kaffið. Við Auður fórum síðan aftur í garðinn eftir erfidrykkjuna og settum ljós á leiði pabba og mömmu. Nú eru þau bæði komin á sama stað og hvíla í Hafnarfjarðarkirkjugarði.

Heill þér níræðum

2007-06-30T11:14:00.000-07:00

Við héldum upp á afmæli pabba föstudaginn 29. júní. Vorum með kaffi fyrir fjölskylduna og áttum góða stund. Sistkyni hans komu utan af landi og hann var mjög glaður að hitta þau. Sunna litla dóttir Auðar söng fallegt lag og gaf afa sínum í afmælisgjöf. Það komu tónlistarmenn á vegum Ólafs og Bjargar og flutu tónlist í tilefni dagsins. Sýndar voru gamlar myndir og nokkur minningabrot úr fortíðinni dregin fram í dagsljósið. Sigga og Albert úr Borgarnesi gáfu pabba afmælisvísur sem hér fara á eftir:

Alla leið í Borgarförð fréttin hefur flogið

Og fullyrt er á Hagstofu að engu sé þar logið

Lifir sæll á heiðursmaðurinn klári

Sem hefur sprækur lifað í svo sem níutíu árin

Á Siglufirði átti hann indæl æskusporin

Og eltist þar við kríuna í fjörunni á vorin

Síldarævintýrinu sælt var þar að kynnast

En síldarstelpuhópurinn tekinn er að þynnast.

Hann spilaði í hljómsveit og spáði líka í fljóðin

Þá speglaðist í tónunum innsta hjartans glóðin

Innilegan tangó og ekta vínarvalsa

Vínarkrus og skottís og rælinn oft með galsa.

Í síldarvinnslu verkstjórinn vakti oft um nætur

Að vélunum og tækjum hafði jafnan gætur

Er síldin hvarf og ævintýrið enda hafði tekið

í áttina suður á bóginn með fjölskldu var ekið.

Í Stykkishólmi átti hann ágætustu daga

Í íshúsi og fyrstum var altaf nóg að laga

Hann átti góða konu og allnokkuð af bornum

Og afabörnin hitti hann oft á vegi förnum

Megi hann í lífsbókina ljúfa kafla pára

Lifa sæll og glaður og verða hundrað ára

Frá litla bróður Alberti og eiginkonu Siggu

Innilegust heillaósk í korti þessu liggur

Pabbi veikur

2007-06-25T14:03:00.000-07:00

Við verðum því miður að fella niður fyrirhugað stórafmæli vegna veikinda afmælibarnsins.

Með bestu kveðju:
Alfa Kristjánsdóttir.

Ferming Söru

2007-04-16T09:22:00.000-07:00

Um helgina fór ég í fermingarveislu hjá Söru Sigmundsdóttur, langafabarni mínu. Veislan var haldin í Glersalnum í Salarhverfinu. Þarna voru örugglega um 120 manns, gríðarlega stór og mikil veisla. Rannveig stýrði veislunni af myndarbrag og mikið var fermingarstúlkan falleg. Hér að ofan er langömmubarn Eleónóru heitinnar systur minnar frá Siglufirði, undirritaður og Sara litla, en þær eru víst vinkonur stúlkurnar.

Jólin 2006

2006-12-28T06:01:00.000-08:00

Hélt jólin með fjölskyldunni. Fékk mörg falleg og innileg jólakort og þakka öllum sem sendu mér kveðjur um hátíðina.

Haustfagnaður á Hrafnistu

2006-11-18T04:21:00.000-08:00

Á fimmtudagskvöldið var haustfagnaður á Hrafnistu. Alfa fór með mér og við áttum góða stund. Skemmtiatriðin voru fín og söngurinn með tenórunum var stórkostlegur. Við fengum flotta steik og eplaköku í eftirrétt og síðan var dansað á eftir. Við fengum okkur smá snúning við fína dansmúsík hjá Böðvari. Á myndinni er Anna Björg með mér á fagnaðinum. Það er mjög gott fólk hérna.

Trommuleikur

2006-10-28T16:03:00.000-07:00

Þegar ég flutti á Boðahleinina, raðhús við Hrafnistu þá hafði ég ekki spilað á trommur í 50 ár. Ég veiktist árið 2000 og uppúr þeim veikindum fór ég að spila á trommur með Böðvari Magnússyni tónlistarstjóra á Hrafnistu. En ég hafði spilað á trommur frá unga aldri. Þegar ég varð áttatíu og fimm ára árið 2002 þá gáfu börnin mér trommusett. Þetta var gríðarlega fallegt og vandað sett sem heimilið (Hrafnista) keypti síðan af mér, en trommur höfðu alltaf verið þar í láni. Harmónikkufélagið kemur oft og leikur og þá glatt á hjalla. Þegar Alfa varð fertug árið 2002 þá lék ég í hljómsveit í afmælinu, Böðvar þandi nikkuna og það var góð stemning. Í dag þann 27. október vorum við til dæmis þrettán sem spiluðum fyrir gamla fólkið! “Það var nú meiri fjöldinn”

Veran á Hrafnistu

2006-10-28T15:56:00.000-07:00

Við Veiga fluttum inn á Hrafnistu rétt fyrir jólin 2005. Við fengum íbúð í kjallaranum en það var víst gangurinn að menn flyttu fyrst í kjallarann á Hrafnistu er færu síðar upp á efri hæðir þegar þar losnaði húsnæði. Veiga var þá orðin mjög heilsulaus og meira og minna við rúmið. Heilsu hennar fór hrakandi með vorinu og hún dó þann 10. júlí sama ár. Þegar hún dó þá þurfti ég að flytja úr íbúiðnni í kjallara Hrafnistu og fór í einstaklingsíbúð á 5. hæð, mjög fína. “Hún hefur valið vel handa mér hún Anna Björg, já já. “ Hér er fallegt útsýni og barnabörnin og fjölskyldan hjálpuðu mér að koma mér fyrir. Nú fer ég nánast daglega í kirkjugarðinn og sit við leiðið. Ég hef ekki tekið mikinn þátt í félagslífinu, nema ég spila á DAS böllunum einu sinni í viku, á föstudögum. Af hverju tek ég ekki þátt í félagslífinu? “Af því ég nenni því ekki, ég sit bara hér uppi."

Til Danmerkur í ágúst 2006.

2006-10-28T15:50:00.000-07:00

Í ágúst fór ég með Bárði tengdasyni mínum til Kristjáns sonar míns og Ásu í Danmörku. Það hittist þannig á að Halldór dóttursonur minn og Sigga voru einnig að fara til Danmerkur með börnum sínum í sömu flugvél. Hvernig fannst mér ferðin? Þetta var bara mjög fín ferð. Við sátum úti í garði og sóluðum okkur og höfðum það bara huggulegt. Myndin er af Eydísi barnabarni mínu og börnunum hennar sem heita Emma og Friðrika. Eydís og Jesper (köllum hann stundum Kasper!) gerðu sér ferð til okkar í Billund og það var mjög ánægjulegt að hitta þau.

Kolaportið og Kænan

2006-10-21T11:40:00.000-07:00

Þetta var fallegur dagur. Við skruppum á Kænuna í Hafnarfirði og ætluðum að fá okkur kaffi og horfa á bátana, en allt var lokað þegar við komum að. Fórum síðan í Kolaportið og keyptum okkur bakkelsi, lax og svo auðvitað músík í bílinn. Kaupmaðurinn á horninu í Kolaportinu stendur sína plikt, nema hvað safnefnið hans er allt í messi og maður finnur ekki neitt. Þess vegna bara setur maður hendina einhvers staðar niður í geisladiskahauginn og veiðir upp einhvern disk. Oftar en ekki er þetta þrusu fín tónlist. Í dag keyptum við t.d. Merle Haggard og hækkuðum í botn á leiðinni heim. Sá gamli hafði það á orði að ég mætti ekkert vera að því að keyra bílinn, væri svo upptekin af músíkinni. Vonandi var þetta hressing fyrir pabba.

Fjölskyldulífið í Reynihvammi og Hitaveitan

2006-10-17T05:32:00.000-07:00

Við byggðum okkur hús í Austurbæ Kópavogs, Reynihvamm 15 árið 1965. Húsið átti að vera tilbúið þegar við kæmum aftur frá Reyðarfirði. Húsið var byggt á einu sumri og ég fékk verktaka til að sjá um bygginguna. Þarna bjuggum við til ársins 1986.
Veiga vann í Kársnesskóla og var matráðskona þar og ég var eftirlitsmaður hjá Hitaveitunni. Ég var með aðstöðu í Dælustöðinni í Bolholti. Ég gerði við dælur, sláttuvélar og önnur tæki fyrir Hitaveituna. Við vorum nokkrir karlar þarna, Pétur, Kalli og Sverrir var verkstjóri. Þarna var stjórnstöð fyrir Bolholtshverfið.

Við Veiga höfðum það ágætt á þessum tíma, fórum í siglingar á vorin og ferðuðumst um. Ég er nú hræddur um það. Við fórum til Þýskalands, Ítalíu, Spánar, Garda vatnsins, Júgóslavíu og fleirri fallegra staða. Við höfðum það mjög ágætt.

Í fyrstu siglingunni, 1972 til Kanaríeyja þá keypti ég nýtískulega kvikmyndavél og sú vél sýnir margar gamlar minningar. Spólurnar er 8 mm og ég geymi þær allar. Ég keypti vélina en Veiga keypti sér handsaumaðan fagurbláan 12 manna kaffidúk sem hún gaf síðar Rannveigu barnabarni okkar.

Vatns- og hitaveita Kópavogs

2006-09-12T02:19:00.000-07:00

Eftir að ég vann í síldinni fyrir austan þá réð ég mig til Kópavogsbæjar og hafði með að gera Vatnsveituna og fjarhitunarkerfi fyrir tvö hverfi. Síðan þegar Hitaveita Reykjavíkur keypti fjarhitunarkerfin af Kópavogsbæ, þá réð ég mig til Hitaveitu Reykjavíkur og var meðal annars í eftirlitsstörfum hjá fyrirtækinu. Við þetta var ég í nokkur ár. Það var sett upp kyndistöð í Kópavogi, við Digranesveg og ég passaði hana. Það var kinnt með einum katli, heilt hverfi í Kópavogi (suðurhlíðarnar – Hrauntungan). Síðan var settur upp ketill í Arnarnesi og ég var fenginn til að hafa eftirlit með honum líka. Kristján sonur okkar lærði pípulagnir og við unnum oft saman.

Myndin er tekin í apríl árið 1963. Frá vinstri eru: Hanna Maggý með Auði, Binna með dúkkuna Valda, Kristján og Veiga heldur á Ölfu í skýrnarkjól sem Hanna saumaði í húsmæðraskóla.

Til Reykjavíkur árið 1960.

2006-09-12T02:15:00.000-07:00

Við fluttum í burtu úr Hólminum árið 1960 og ég fór að vinna í Vélsmiðjunni Héðni og var þar einn vetur. Ég vann þar á verkstæðinu og var vélvirki þar. Ég þekkti Vilhjálm Guðmundsson, verksmiðjustjóra og framkvæmdastjóra á Siglufirði. Hann var yfir öllum Síldarverksmiðjunum þar og var búinn að segja að ef ég vildi koma aftur Norður þá skyldi ég tala við sig. Ég hringdi í hann því nú væri ég laus og vildi hætta í Héðni og vildi komast í almennilega vinnu. Um þetta leyti bjuggum við í Víðikvammi 14 í Kópavogi þar sem við leigðum neðri hæð og kjallara. Vilhjálmur bauð mér að koma á Reyðarfjörð í Síldarverksmiðjuna sem var verið að byggja. Ég tók því og fór á Reyðarfjörð með alla fjölskylduna sumarið 1961. Við vorum þarna á sumrin og höfðum hús á Reyðarfirði sem Síldarverksmiðjurnar áttu. Við höfðum það mjög gott. Þarna vorum við í 5 ár alltaf á sumrin. Þeir sögðu mér hjá Verksmiðjunum að annað hvort yrði ég að flytja Austur eða að gefa eftir starfið. Veiga vildi ekki flytja Austur og þess vegna lét ég starfið eftir. Árið 1962 fæddist yngsta dóttir okkar, Alfa.

Ég vann alltaf mikla yfirvinnu og fékk ekkert borgað fyrir það. Um haustið þegar ég kem Suður og er að hætta þá fer ég á skrifstofu til Verksmiðjanna til að gera upp. Þá var Veiga búin að taka út peninga á skrifstofunni, 50.000 mikil upphæð og við fengum þessa upphæð fyrir mína eftirvinnu. Þeir gerðu mjög vel við okkur hjá Síldarverksmiðjunum, Sigurður Jónsson sem var framkvæmdastjóri í þá daga lifir enn og er orðinn nítíuogþriggjaára.

Myndin hér að ofan er af okkur Veigu þegar við fengum afhenta teikninguna af Reynihvammi 15.

Svo fórum við í Hólminn

2006-09-12T02:07:00.000-07:00

Myndin er af okkur Veigu 1959 eða 1960. Einbýlishúsið sem við byggðum í Stykkishólmi er í baksýn.

Ég vann í Verksmiðjunum á Siglufirði þangað til Sigurður Ágústsson í Stykkishólmi skrifaði mér bréf og bað mig um að koma og starfa hjá sér við verksmiðjuna í Stykkishólmi, þetta var Síldar- og fiskimjölsverksmiðja Sigurðar Ágústssonar. Hann lofaði mér gulli og grænum skógum ef ég kæmi. Við byggðum stórt og fallegt hús í Hólminum og bjuggum þar í 12 ár. Ég var í lúðrasveitinni og spilaði á saxófón og spilaði líka á böllum um helgar og úti um allar sveitir. Kristján sonur okkar fæddist í Stykkishólmi árið 1950, Brynhildur árið 1955 og Auður árið 1959. Veiga var orðinn mjög þreytt á spiliríinu svo ég seldi fóninn og trommusettið og hætti að spila. Og spilaði ekkert í 50 ár! Rannveig vildi fara Suður til Reykjavíkur og við gerðum það.

SR-46

2006-09-11T04:35:00.000-07:00

Á Siglufirði voru fimm síldarverksmiðjur og ég vann í þeirri stærstu. Ein hét Rauðka, önnur Grána og svo var það Doktor Pauls verksmiðja (þjóðverji átti verksmiðjuna). Og svo stóra verksmiðjan, SR-46, áður var ég í verksmiðju sem hét SR-N (sú nýjasta).

Við Jón Einarsson vorum þeir einu á Siglufirði sem höfðu vélstjóraréttindi. Þeir sem voru vélstjórar á bátum höfðu frekar takmörkuð réttindi. Ég fékk vinnuna hjá Síldarverksmiðjunum og varð vélstjóri og verksmiðjustjóri hjá Síldarverksmiðjum ríkisins, í stærstu síldarverksmiðju landsins og nýjustu. Þetta var flott djobb, um 20 menn voru á vakt og ég var verkstjóri (vélstjóri). Mitt verksvið var að sjá um allt vinnsluferlið í síldarvinnslunni.

Á veturna þá var lítið um að vera í Verksmiðjunum (SR-46), um það bil 6-7 menn unnu dagvinnu. Og við sáum um viðhald vélanna en svo byrjaði vertíðin þegar síldin kom á sumrin. Síldarvinnslan gekk þannig fyrir sig að á veturnar var unnið við viðhald vélanna, en á sumrin þá fór allt í gang þegar síldin kom. Þá fylltist allt af fólki í Verksmiðjunum. Ýmislegt var að gera í heilli síldarverksmiðju þar sem um 40 manns unnu. Óhemju mikið var að gera, pakka mjöli, setja mjöl í poka, lýsið var unnið í skilvindum og fór út í lýsistanka.

Ferlið var þannig að síldin kom inn í Verksmiðjurnar og fór í sjóðarann (suðukar) og úr sjóðaranum ofan í pressurnar og þar varð þetta að fastri köku. Þaðan dettur hráefnið ofan í þurrkarann og hann snýst og snýst og þetta veltist svona í þurrkaranum þangað til þetta er orðið hæfilega þurrt og fór þá í mjölpoka. Mjölið var selt í skeppnufóður og lýsið var selt til útlanda og fór í lýsisskip.

Árið 1946, nánar tiltekið þann 6. desember fæddist Guðbjörg dóttir okkar.
Við keyptum hæð á Hólavegi 25, neðri hæðina hjá Hjörleifi Magnússyni sem giftur var Elínóru systur minni. Hinrik Thorarensen aðstoðaði mig við kaupin með því að skrifa uppá lántöku fyrir hæðinni. Þetta var neðri hæð, ekki mjög stór en það fór vel um okkur Veigu og Hönnu og Guggu. Veiga var húsmóðir á veturna og vann í sídlinni á sumrin.

Í Vélskólann haustið 1945

Arið 1942 vann ég í Verksmiðjunum eins og vant var þangað til haustið 1945 þá fór ég suður aftur og þá fór ég í Vélskólann. Það var allur veturinn, 7 mánuðir. Ég lærði og lærði og allar bækurnar voru á dönsku. (Búinn að gefa Valgeiri barnabarni mínu bækurnar). Svanlaug Thorarensen hjálpaði mér með dönskuna. Síðan fór ég Norður og sótti um starf sem vélstjóri hjá Síldarverksmiðjum ríkisins. Við sóttum um tveir, ég og Jón Einarsson, vinur minn. En ég var búinn að tala við Þórodd Guðmundsson sem var í stjórn Síldarverksmiðja ríkisins og bað hann um að mæla með mér. Hann sagðist skyldi gera það. Jón Einarsson fór líka til hans, en þá var Þóroddur búin að lofa að mæla með mér. En Jón Einarsson fékk vinnu í Skeiðsfossvirkjun í Fljótum og flutti þangað með öll börnin 12 og ól þau upp þar.

Ísfirðingabraggi og Vallas

2006-09-04T04:20:00.000-07:00

Frá vinstri: Kristján Þorkelsson, Jóhanna Maggý og Rannveig Kristjánsdóttir

Árið 1940 þegar ég var 23 ára hitti ég konuna mína, Rannveigu Kristjánsdóttur. Hún var í síldinni á Siglufirði með mömmu sinni, Guðbjörgu Lovísu Kristjánsdóttur, og bjuggu þær í Ísfirðingabragganum. Þær voru síldarstúlkur og unnu á síldarplaninu. Ég kynntist Rannveigu upphaflega á kaffihúsi. Ég var að spila á trommurnar og hafði borð fyrir framan þar sem hljómsveitin var. Þar gat ég keypt Vallas (appelsín) á borðið og hún kom og settist og fékk sér drykk. Hún skemmti sér þarna um kvöldið og við fórum út að ganga á eftir. Við hittumst oft eftir þetta um sumarið og það þróuðust með okkur nánari kynni. Síðan varð Rannveig ófrísk og vissi það reyndar ekki fyrr en hún var komin heim til sín á Ísafjörð. Hún var búin að vera í vist hjá góðu fólki á Siglufirði, Ólafi Ólsen og Léna og hafði samband við þau og spurði hvort hún mætti ekki koma og vera hjá henni um veturinn kauplaust. Rannveig sagði Lénu hvernig komið var. Það var auðsótt mál. Hún var hjá henni um veturinn og svo fór að líða á og Rannveig þurfti peninga. Léna hafði samband við mig og ég lét Veigu hafa peninga svo hún gæti farið að sauma á barnið. Ég átti 500 krónur í banka, sem var töluverð upphæð, sumarhýran, og ég tók þetta út og lét hana hafa til að kaupa á barnið. Ég hafði herbergi úti í bæ, hjá Matta og Jenníu í Grundargötunni og Veiga kom þangað oft um veturinn. Síðan vorið 1941 fæddist elsta dóttir okkar, Jóhanna Maggý. Við bjuggum enn á Grundargötu og fengum síðan leigt hjá Sigrúnu á Þormóðsgötu. Við höfðum eitt herbergi og aðgang að eldhúsi. Þarna byrjuðum við að búa. Ég vann í verksmiðjunum og nóg var að gera. Sveinbjörn Kelmenzson og Margrét Sveinsdóttir kona hans voru vinafólk okkar. Sveinbjörn var vélstjóri á sumrin hjá Síldarverksmiðjunum og bauð mér að útvega mér vinnu með sér hjá Landssmiðjunni í Reykjavík. Húsnæði leigðum við af bróður Sveinbjörns sem var skipsstjóri og átti hús á Álftanesi, þetta var Skógtjörn. Þarna bjuggum við veturinn 1941-1942. Síðan keupti Sveinbjörn bíl, en hafði þó ekki bílpróf. Við höfðum það þannig að ég hafði ökukennararéttindi og “kenndi” Sveinbirni á bílinn og við ferðuðumst saman til og frá vinnu. Þannig var nú það ...

Og svo fór ég að spila ...

2006-09-04T04:06:00.000-07:00

Síðan byrjaði ég að spila. Meðan ég passaði mótorinn í Siglufjarðarbíói þá hafði ég nægan tíma fyrir sjálfan mig. Í bíóhúsinu var bíókaffi með trommusetti og píanói. Það var mannmargt í bænum á Siglufirði um 10.000 manns á sumrin. Á Siglufirði var kaffihús, bíó með þremur sýningum á kvöldi og böll og skemmtanir tíðar. Það komu svo mikið af tónlistarmönnum til bæjarins, þar á meðal Sigfús Halldórsson, tónskáld, Höskuldur Ólafsson, píanóleikari, Karl Ó. Runólfsson, tónlistarmaður og fiðluleikarinn hann Þorvaldur Steingrímsson. Ég fór að tromma með þessum mönnum – þetta voru mjög flínkir menn og það var lærdómsríkt að fá að æfa sig með þeim. ,,Svona byrjaði ég nú að tromma og mér gekk það bara vel.” Myndin er af Nýja Bíói Siglufjarðar sem Hinrik Thorarensen átti.

Sá fyrir mér sjálfur

2006-09-04T04:03:00.000-07:00

Þegar ég var 14 ára þá dó amma mín og ég fór að sjá fyrir mér sjálfur. Ég keypti mér hjól, vann í Félagsbakaríinu á Siglufirði sendill, en þar störfuðu bræður mínir fyrir þeir Hilmar (Himmi) og Albert. Þarna vann ég í nokkur ár, síðar fór ég að vinna hjá Hinrik Thorarensen og passaði hænsni fyrir hann. Við vorum tveir vinirnir sem pössuðum hæsnin fyrir Hinrik. Vinur minn hét Vernharður Baldvin og var kallaður Venni. Síðan lá leiðin í Nýja Bíó á Siglufirði. Ég passaði mótorinn (mótoristi) fyrir bíóið en hann var staðsettur í kjallaranum í bíóinu. Sýningarvélarnar voru með 110 volta spennu en rafmagnið frá bænum var 220 volt. Það þurfti því spennubreyti sem passaði fyrir bíómótorinn. Við vorum með mótor sem snéri dínómó sem var 110 volt. Þetta stóð í nokkur ár. Eitt sinn var ég orðinn leiður á lágum launum. Ég fékk 50 aura á tímann og var ekki sáttur við það og ákvað því að fara í verkfall. Ég stoppaði mótorinn á miðri sunnudagssýningu kl. 22.00 og heimtaði hærra kaup og fékk það. Ég hafði starfsheitið mótoristi og vann þarna frá 1926-1929 og var 12-14 ára.

Settum blóm á leiðið

2006-08-19T14:16:00.000-07:00

Í dag fórum við í kirkjugarðinn og settum blóm á leiði konunnar minnar sem lést 10. júlí síðastliðinn. Við keyptum falleg haustblóm í Birkihlíð og gróðursettum blómin. Leiðið var mjög fallegt með þessum nýstárlegu haustblómum og allt öðruvísi en öll önnur leiði í garðinum. Síðan var farið í byggingarvöruverslun og keypt garðkanna og verkfæri til þess að hlúa að beðinu. Ég er viss um að Veiga hefði verið ánægð með þessi blóm. Á myndinni er ég sjálfur, til vinstri og Alfa dóttir mín að gróðursetja.

Smá ættfræði

Ég heiti Kristján J. Þorkelsson og er fæddur á Siglufirði árið 1917. Ég ólst upp í Ystabæjarhúsinu á Siglufirði hjá afa mínum og ömmu. Jón á Ystabæ átti heima þar og afi minn og amma, Kristján Jóhannesson og Hansína Finnsdóttir (dóttir Galdra- Finns), leigðu íbúð á loftinu hjá honum. Ég er sonur hjónanna Þorkels Kristins Sigurðssonar Svarfdal, f. á Hreiðarsstöðum í Svarfaðardal (Eyj.) 8.4. 1881, d. 20.12. 1940, og Jóhönnu Guðríðar Kristjánsdóttur, f. í Aðalvík (N-Ís.) 6.1. 1892, d. 11.12. 1986. Við vorum þrettán systkynin og ég var þriðji í röðinni. Eleónóra var elst, f. 5.4. 1911, d. 14.6. 1976, Sigurpáll, f. 27.2. 1914, d. 3.1. 1996, Kristján Jóhannes, f. 29.6. 1917, Margrét, f. 12.10. 1918, d. 14.09.2006, Axel Aðalsteinn, f. 25.11. 1920, d. 17.11. 1992, Albert Hólm, f. 29.8. 1922, Sigurður, f. 28.2. 1924 d. 28.2 2007, Júlíus, f. 1.7. 1925, Hansína, f. 22. 4 1927 d. 09.03. 2005, Hilmar, f. 13.10. 1928, Sigríður Inga, f. 8.8. 1930, Elísabet, f. 21.7. 1932, d. 12.3. 2003 og Jóhanna Aðalbjörg, f. 11.11. 1933. Börn okkar eru: Jóhanna Maggý, f. 1941 d.2002, Guðbjörg f.1946 d.2002, Kristján f. 1950, Brynhildur, f.1955, Auður f. 1959 og Alfa f. 1962.